Ποιήματα

Της κορυφής

Απορίας άξιον

πώς τα κατάφερα

και έφτασα εδώ πάνω.

Κοιτάω πέρα.

Επίπεδη η γη

της προσδοκίας μου.

Δίχως τους λόφους

η θάλασσα φαντάζει

ουτοπία.

Σ’ αυτό το υψίπεδο

της προνομιακής μου

ευγνωσίας,

τον κάματο απολύω

κρατώ την ευτυχία.

Άξιζε ο κόπος.

Όχι για τη θέα ωστόσο.

Για τον αέρα

που ανάπνευσα

όντας στην ανηφόρα.

Γι αυτόν μονάχα

η ανάβαση είχε αξία.